Ο Μάης του 1968 είχε κι αυτός τους δικούς του αγανακτισμένους μαλάκες: Τους σταλινικούς!

1

2

Πολλοί στην Ελλάδα εξεπλάγησαν από τις κρεμάλες που κράδαιναν στην πλατεία Συντάγματος οι «αγανακτισμένοι» φασίστες και άλλοι αριστεροί μικροαστοί από το 2011 και μετά.

Όμως, οι πρώτοι διεθνώς που πρότειναν τις κρεμάλες στις πολιτικές διαδηλώσεις δεν ήταν οι χιτλερικοί φασίστες αλλά οι σταλινικοί.

3

Sieg Heil! (Ζήτω η Νίκη!) δεν λένε μόνο οι χιτλερικοί φασίστες αλλά και οι σταλινικοί (¡Hasta la Victoria siempre!)

 *

20071128181703_1968_mai_paris_manif_0218r

20071128182056_1968_mai_paris_manif_0456r

20071128182420_1968_mai_paris_manif_1090

Προσέξτε τη γραφικότητα και τη μαλακία των διαδηλωτών της CGT (Σε-Ζε-Τέ): Υποστήριξη της κοινωνικής ασφάλισης, αυξήσεις μισθών, λαϊκή εξουσία, πιτσιρίκια με πλακάτ και σημαίες, δηλαδή ένα ΠΑΜΕ α λα γαλλικά!!!

 *

Επίσης, διαβάστε: Georges SéguyAccords de Grenelle

Advertisements

52 responses to “Ο Μάης του 1968 είχε κι αυτός τους δικούς του αγανακτισμένους μαλάκες: Τους σταλινικούς!

  1. athemita 05/05/2015 στο 5:40 πμ

    Οι φωτογραφίες είναι Μagnum, του Bruno Barbey.

  2. γιωργος 05/05/2015 στο 11:17 μμ

    Κατάπτυστη και προδοτική η στάση του ΚΚ Γαλλίας την περίοδο του Μάη.Όμως ιστορικά αν το πάρουμε σημαντική συνιστώσα της εξέγερσης ήταν σταλινική όσο και αν αυτό είναι άβολο.Άλλωστε και οι πρώτοι νεκροί των συγκρούσεων ήταν σταλινικοί (τηξς νεολαίας του μλ).
    Επίσης ο Ζαν πωλ Σαρτρ όσο και αν φαίνεται περίεργο στρατεύτηκε με την σταλινομαική οργάνωση που έβγαζε την εφημερίδα »Η υπόθεση του λαού»‘Η εφημερίδα απαγορεύτηκε από το καθεστώς και ο Σαρτρ την πουλούσε στον δρόμο
    http://aeginalight.gr/article.php?id=49947

    Εδω σε φωτογραφια η Μποβουαρ με τον Σαρτρ πουλανε την εφημεριδα στον δρομο

    https://www.tumblr.com/search/la%20cause%20du%20peuple
    Η ιστορια δεν εχει καλους και κακους,ειναι ατιμη και γεματη ασυνεχειες….

  3. athemita 06/05/2015 στο 7:06 πμ

    Γιώργο, καλημέρα!
    Βεβαίως και ήταν σημαντική η σταλινική συνιστώσα του Μάη του 1968, προς την αποκατάσταση της κοινωνικής και της δημόσιας τάξης όμως!!! Διάβασε τι έγινε στην οδό Grenelle.
    Το ΚΚΓ είχε ουσιώδες συμφέρον για τη συνέχιση του καπιταλισμού χωρίς ουσιώδεις αλλαγές (και χάσουν οι εργάτες τα μεροκάματα!). «Mικροαστικό κοκτέιλ του Μπακούνιν, του τροτσκισμού και του απλού τυχοδιωκτισμού», είχε χαρακτηρίσει ο Ζωρζ Μαρσέ το κίνημα.
    Για να σε σοκάρω ακόμα περισσότερο, σου αποκαλύπτω ότι ενώ η εξέγερση του Μάη θεωρήθηκε ως μια επαναστατική στιγμή που θα έδινε συνέχεια στον Μαρξ, τον Μάο, τον Λένιν και τον Τρότσκι, στην πραγματικότητα δεν συνέβη κάτι τέτοιο… (Το Λυκόφως ενός Ειδώλου – Η Φροϋδική Μυθοπλασία, σελ. 439 – via https://kourelarios.wordpress.com).

    H ιστορία δεν είναι άτιμη, απλώς η κουκουβάγια, το πουλί της Αθηνάς, πετάει το σούρουπο, έγραψε κάπου ο Χέγκελ… Δηλαδή, ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται μια ιστορική στιγμή μόνο την ώρα που τελειώνει. Και η ιστορική στιγμή, η κατεδάφιση του κόσμου του εμπορεύματος και -συνακόλουθα- του θεάματος που άρχισε το Μάη του 1968 δεν έχει τελειώσει ακόμα.

  4. Ανθή Προβοκάτσα 08/05/2015 στο 2:51 μμ

    καλέ οι καταστασιακοί δεν ήταν που βγάζαν ευφάνταστα συνθηματάκια για το κρέμασμα του τελευταίου καπιταλιστή από τ’άντερα του τελευταίου γραφειοκράτη;;

    φασίστες, σταλινικοί και καταστασιακοί στο ίδιο τσουβάλι λοιπόν!

  5. athemita 08/05/2015 στο 7:37 μμ

    @ ΑΝΘΗ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΑ:

    Γνωρίζεις ποιος ήταν ο Jean Meslier και ποιος ο François-Marie Arouet;
    Γνωρίζεις τί είναι détournement; Γνωρίζεις πόσο ικανός ήταν ο René Viénet στην détournement;
    Γνωρίζεις ότι σε άλλον τοίχο του Παρισιού είχε γραφτεί «L’humanité ne sera heureuse que quand le dernier capitaliste sera pendu avec les tripes du dernier gauchiste»;

    Δες τις παρακάτω σελίδες βιβλίων και ψάξε και σκέψου!

    Και, προπαντός, σκέψου —αν μπορείς— αν οι καταστασιακοί, που δεν ήθελαν οπαδούς, ήθελαν κρεμάλες για τους αντιπάλους τους!

  6. athemita 08/05/2015 στο 7:49 μμ

    Αυτό είναι προβοκάτσια!

  7. athemita 09/05/2015 στο 2:32 μμ

    Και, βέβαια, η μεταφράστρια Άντα Γαρμπή του βιβλίου του Ραούλ Βανεγκέμ, Για την κατάργηση της εμπορευματικής κοινωνίας – Για μια κοινωνία του ζώντος (εκδ. Ελεύθερος Τύπος, Αθήνα 2007, σελ. 12) κάνει λάθος όταν αναφέρεται στον Ζωρζ Μελιές ως «Μελιέ», εννοώντας τον Maries-Georges-Jean Méliès (1861-1938)…

    Για τον Jean Meslier (1664-1729) πρόκειται!

    Αλλά, όπως έχω γράψει και άλλη φορά, οι καταστασιακοί ως προβοκάτορες είναι δύσκολο θέμα και μπορεί να εκτεθείς αν δεν τους γνωρίζεις καλά και αν δεν έχεις αναγνώσματα και δεν γνωρίζεις την …προϊστορία, ιδιαίτερα της γαλλικής κουλτούρας.

  8. athemita 09/05/2015 στο 3:57 μμ

    http://www.notbored.org/resistance-48.html

    Nevertheless, if Diderot only received a short period of imprisonment as punishment for his insolence, the anti-religious thinkers of the beginning of the Eighteenth Century still had the keenest interest in being careful and circumspect.The case of the parish priest Jean Meslier is too well-known to be discussed at length here.[2] Let us recall that this parish priest from Étrépigny lived the life of a man who fulfilled the duties of his position, though he did have a disagreement with the lord of the town and a forbidden love affair with his servant. His Testament, discovered after his death, uprooted God from society and the universe by extirpating him along with hierarchical power and the exploitation of man by his fellow man, which were the foundations of God’s fantastical existence. This text, mutilated by Voltaire, was only distributed in its unabridged version later on, but the celebrity of Meslier himself preceded the publication of his work, thanks to his celebrated formula: “Humanity will only be happy when the last priest has been hanged with the guts of the last prince.”[3]

    —–
    [2] Translator: briefly mentioned in Chapters 28, 44 and 45 of the present work, Jean Meslier (1664-1733) was an otherwise unremarkable Catholic priest who, in turns out, wrote a massive atheistic book called Common Sense (also known as Meslier’s Testament). It was only discovered after his death. Voltaire edited and wrote a preface to its second edition.
    [3] Translator: here Vaneigem has relayed a shortened version of the formula, which is generally said to have been Je voudrais, et ce sera le dernier et le plus ardent de mes souhaits, je voudrais que le dernier des rois fût etranglé avec les boyaux du dernier prêtre: “I would like, and this would be the last and most ardent of my wishes, I would like it that the last king was strangled with the guts of the last priest.” It appears that, in any case, this formula does not appear in the text of the Testament itself but in one of the many abstracts of it that circulated during the French Revolution. Note well that, on 17 May 1968, during the occupation of the Sorbonne, Vaneigem and the other members of the Situationist International sent out telegrams to various world leaders that included the following declaration: “Humanity won’t be happy until the last capitalist is hung with the guts of the last bureaucrat,” or, depending on the intended recipient, “. . . until the last bureaucrat is hung with the guts of the last capitalist.”

  9. athemita 09/05/2015 στο 4:13 μμ

    Je voudrais, et ce sera le dernier et le plus ardent de mes souhaits, je voudrais que le dernier des rois fût étranglé avec les boyaux du dernier prêtre.

  10. προβοκάτσα ανθή 11/05/2015 στο 2:33 μμ

    προφανώς και γνωρίζω την προέλευση της φράσης. το όλο ποστ έγινε στο πνεύμα εξίσωσης φασιστών-αγανακτισμένων-σταλινικών, με αφορμή τα συνθήματα για κρεμάλες. εγώ απλά υπέδειξα ότι όμοια συνθήματα βγάλαν και οι καταστασιακοί (βέβαια, όταν τα λένε αυτοί είναι.. détournement!)

    φυσικά οι καταστασιακοί ήταν ανώτεροι απ όλες τις απόψεις από τις υπόλοιπες «ριζοσπαστικές» εκφανσεις του Μαη. μοιράζονταν ωστόσο τον σεχταρισμό και το τσουβάλιασμα που τόσο συχνά και εύκολα κάνουν όλοι, και με περηφανια συνεχίζει και αυτό το βλογ. γι αυτό έχουμε μείνει και 5 μαλάκες να σχολιάζουμε!

  11. athemita 11/05/2015 στο 7:08 μμ

    @ ΠΡΟΒΟΚΑΤΣΑ ΑΝΘΗ:

    Επιμένω ότι είναι άλλη η πολιτική ποιότητα της χρήσης μιας φράσης του Jean Meslier μεταστραμμένης (détournement), επανοικειοποιημένης από τους καταστασιακούς στις συνθήκες της εποχής του Μάη, από τη χρήση μιας κρεμάλας από τους σταλινικούς, στην οποία κρεμάλα θα μπορούσαν να κρεμαστούν και άνθρωποι…
    Και αν επιμένεις στα επιχειρήματά σου, θα σου επισημάνω ότι το βιβλίο του Ντεμπόρ η Κοινωνία του Θεάματος οδηγεί τους …αιμοσταγείς καταστασιακούς: Το κεφάλαιο V. (Χρόνος και Ιστορία) αρχίζει με motto που γράφει «να πατήσουμε [marcher] πάνω στα κεφάλια των [νεκρών, εννοείται] βασιλιάδων»:

    HOTSPUR
    80 I cannot read them now.
    81 O gentlemen, the time of life is short!
    82 To spend that shortness basely were too long,
    83 If life did ride upon a dial’s point,
    84 Still ending at the arrival of an hour.
    85 An if we live, we live to tread on kings;
    86 If die, brave death, when princes die with us!
    87 Now, for our consciences, the arms are fair,
    88 When the intent of bearing them is just.

    [Modern text: I can’t read them now. Oh, gentlemen, life is short. But if you spend that brief time shamefully, you are wasting your time: even if life lasted only an hour, it would still be too long. If we live, it will be in triumph over kings. If we die, it will be a glorious death, since princes will die with us. As for our consciences, our battle is fair: it’s right to bear arms when the cause is just]. Shakespeare: The First Part of Henry IV: Act 5, Scene 2.

    Ξαναερωτώ, λοιπόν: Θεωρείς ότι οι εγελιανοί καταστασιακοί, οι οποίοι δεν ήθελαν οπαδούς, ήθελαν τη φυσική εξόντωση των πολιτικών αντιπάλων τους;

    Τέλος, αυτό το blog ποτέ δεν επιδίωξε οπαδούς και να είναι «γερό και μαζικό». Αφήνει για τους σταλινικούς τέτοιες φιλοδοξίες… Και με 5 «μαλάκες», ή με λιγότερους προβοκάτορες, μια χαρά είναι!

  12. Marxist Reloaded 12/05/2015 στο 1:04 πμ

    «Some elements will be intentionally omitted; and the plan will have to remain rather unclear. Readers will encounter certain decoys, like the very hallmark of the era. As long as certain pages are interpolated here and there, the overall meaning may appear just as secret clauses have very often been added to whatever treaties may openly stipulate; just as some chemical agents only reveal their hidden properties when they are combined with others. However, in this brief work there will be only too many things which are, alas, easy to understand.»-G.D

    Καλημέρα σ. Αθέμιτα

  13. Giorgos Libertarian Enrage 12/05/2015 στο 3:08 πμ

    Πάντως,συντρόφε δεν ηταν και πασιφιστες οι πρόγονοι…..
    Και ναι μεν δεν θέλανε οπαδούς….αλλα συντρόφους που θα εχουν εκραγεί …..απο τον καταστασιακο πυροκροτητή….εξ ού και «συνεργασία» τους στα γεγονότα του Μαη….με την ομάδα των λυσσασμενων της Ναντερ(το όνομα απο τους enrages της γαλλικής επανάστασης) και τις συμμορίες των μπλουζον νουαρ….που θεωρούσαν ως αυθεντικούς συνεχιστές του ντανταισμου…..

  14. athemita 12/05/2015 στο 6:59 πμ

    Σύντροφοι, καλημέρα!

    Για να παραφράσω τον Μαρξ και τους καταστασιακούς: η κριτική της βίας και ιδιαίτερα της «επαναστατικής», όχι μόνο ως τμήμα του θεάματος αλλά συνολικά, είναι η προϋπόθεση για κάθε κριτική.
    Όσο για τους blousons noirs, θεωρώ ότι ο σ. Giorgos αστειεύεται…

    Επίσης, υπενθυμίζω τις θ. 206-211 από την ΚτΘ.

    Σ. Marxist Reloaded, ευχαριστώ πολύ για το Breaking the Code!

  15. ανθή προβοκατσα 13/05/2015 στο 11:30 μμ

    δεν επιμένω ότι έχουν την ίδια ποιότητα οι κρεμάλες στο μετεστραμμένο σύνθημα και οι κρεμάλες που περιφέραν οι της cgt. το σχόλιο μου έγινε επειδή η ανάρτηση, ενδιαφέρουσα μεν αλλά στηρίχτηκε σε αμφιβόλου ποιότητας επιχειρήματα («αυτά τα δύο έχουν κάτι κοινό, άρα ταυτίζονται»). και επειδή βλέπω συχνά τέτοιες αναρτήσεις, με λίγη επιχειρηματολογία και πολύ συνθημα και τσουβάλιασμα και επιβεβαίωση του επομένου είπα να σας την πω.

    οι καταστασιακοί σίγουρα δε θέλαν την εξόντωση των αντιπάλων τους, σίγουρα όμως δεν καταδικάζαν τη βία απ όπου προέρχεται σα τον πρετεντερη.

    το μπλογκ δε χρειάζεται οπαδούς και πρόβατα, είναι κρίμα όμως να επαναλαμβάνει αυτιστικά και με μια δική του ξύλινη γλώσσα τα ίδια και τα ίδια. καταντά echo chamber

  16. athemita 14/05/2015 στο 6:52 πμ

    @ ανθή προβοκατσα:

    Η βία προέρχεται πάντα από το ίδιο κέντρο: Από όσους δεν έχουν επιχειρήματα και, παρ΄ όλα αυτά, θέλουν και να πείσουν! Η έλλειψη κριτικής σκέψης και επιχειρημάτων αντισταθμίζεται με την προσφυγή στη, δήθεν επαναστατική, βία (ad baculum).
    Μου θυμίζει κάτι τύπους που όταν οι προσωπικοί υπολογιστές τους κόλλαγαν (blue screen of death) ή είχαν άλλη δυσλειτουργία, χτυπούσαν δυνατά την οθόνη!
    Ας αναλογιστείτε σε ποιες περιπτώσεις η χρήση «επαναστατικής βίας» βοήθησε στην επίτευξη των πολιτικών στόχων του φορέα της:
    – Στην Κομμούνα του 1871; Διαβάστε για την περίπτωση με τον Louis-Auguste Blanqui και με τον αρχιεπίσκοπο Παρισίου Georges Darboy.
    – Στη Ρωσία το 1917 και μετά; Βοήθησαν η τρομοκρατία και τα γκούλαγκ;
    – Τον Σεπτέμβριο (Μελιγαλάς) και τον Δεκέμβριο-Δεκέμβρη (Αθήνα) του 1944; Βοήθησαν οι σφαγές;
    – Στο Λιτόχωρο (1946) και στον Γράμμο (1949);
    – Βοήθησε το Τείχος του Βερολίνου;

    Η χρήση βίας για την «επαναστατική αριστερά» είναι πλέον μια νεύρωση, αφού δεν μπορεί να διδαχθεί από τις προηγούμενες αποτυχίες της συμπεριφοράς της: Αφού απέτυχε η χρήση βίας τις 134.781 προηγούμενες φορές στο επαναστατικό παρελθόν γιατί, άραγε, θα πετύχει στο μέλλον;;;

    Πάντως, περιμένω να μου υποδείξετε πού υποστήριζαν οι καταστασιακοί τη βία, δηλαδή την επιβολή της άποψής (τους) στους άλλους.


    ΥΓ: Echo chamber τα athemita; Νομίζετε ότι ικανοποιεί τα κριτήρια; Σας έκανε κανείς λογοκρισία;

  17. ανθή προβοκατσα 16/05/2015 στο 2:29 μμ

    η βία δεν είναι ούτε ικανή ούτε αναγκαία συνθήκη για επαναστατική δραστηριότητα. όμως όσο ανούσιο είναι να στηρίζεσαι αποκλειστικά σε αυτή, άλλο τόσο είναι να κάνεις πως την καταργείς εντελώς

    επίσης σύμφωνα με τον απλοικό ορισμό σας, η κατάληψη σχολής είναι βία. Το ξήλωμα πλακών από το πεζοδρόμιο με αποκάλυψη της κρυμμένης παραλίας από κάτω και κατόπιν το πέταγμά τους στα κεφάλια των μπάτσων είναι βία. γενικά ο μάης του ’68 είναι γεμάτος βία, με την οποία χάρηκαν οι καταστασιακοί .
    Σίγουρα δε θέλαν εκτελεστικά αποσπάσματα, αλλά ο παλιός κόσμος δε θα γκρεμιστεί και μόνος του, έτσι; Επίσης στο Ντεμπόρ άρεσε πολύ να παίζει με κανονάκια.

    υγ δε με λογόκρινε κανείς, echo chamber με την έννοια τα λέμε πολύ ωραία με τον εαυτό μας και συμφωνούμε

  18. athemita 17/05/2015 στο 7:07 πμ

    @ ανθή προβοκατσα:

    Στον Debord άρεσε πολύ να παίζει με κανονάκια; Προφανώς αναφέρεστε στο Παιχνίδι του Πολέμου ή στο ομότιτλο βιβλίο, το οποίο αποτελεί μια παρτίδα στο συγκεκριμένο παιχνίδι με την Alice Becker-Ho, αποτυπωμένης στο χαρτί σε σχεδιαγράμματα από τον Nicolas Lebovici. Βεβαίως και άρεσε πολύ στον Debord να παίζει με κανονάκια και να γράφει γι αυτά, όπως άρεσε και σε άλλους…
    Στην ουσία, το Παιχνίδι του Πολέμου, είναι μια μελέτη της αλληλεπίδρασης τακτικής και στρατηγικής ως διαρκούς πηγής εκπλήξεων και ανατροπών και της διαλεκτικής των συγκρούσεων, απέχοντας όπως πολύ από μια ολοκληρωμένη αναπαράσταση του πολέμου ή, πολύ περισσότερο, για έναν ύμνο προς αυτόν!!!
    Και ο Θουκυδίδης και ο Sun Tzu και ο Machiavel και ο Jomini και ο Clausewitz έγραψαν για τον πόλεμο. Αυτό σημαίνει ότι τον γούσταραν;

    Η κριτική που βαίνει πέραν του θεάματος πρέπει να γνωρίζει να αναμένει και να μην παρασύρεται από την κοινότοπη δράση ψευδοεπαναστατικών λειψάνων (Κοινωνία του Θεάματος, 220).
    «Αρχηγός της στρατιάς της ανατροπής» ήταν ο Debord και όχι αριστεριστής, λενινιστής, ή αναρχικός φοιτητής να γουστάρει τον πόλεμο και το ξήλωμα των κυβόλιθων. Το πασίγνωστο σύνθημα Sous les pavés, la plage ! για τη μαρξική έννοια της αλλοτρίωσης (alienation) μιλάει και όχι για επεισόδια με τους μπάτσους!
    Όπως καταλαβαίνετε, δεν θα ασχοληθώ με τα περί «κατάληψεως σχολής», τα οποία αναφέρετε στο σχόλιό σας.
    Αλλά, εν κατακλείδι, ο Debord και γενικότερα οι καταστασιακοί είναι δύσκολο θέ(α)μα… Για να τους κατανοήσει κάποιος απαιτείται να έχει προπαιδεία στον Hegel και στον Marx, το ελάχιστο. Και με αναγκάζετε να ερωτήσω ευθέως: Έχετε τέτοια προπαιδεία;

  19. Ανώνυμος 18/05/2015 στο 2:02 μμ

    και γιατί δεν ασχολείστε παρακαλώ; θα σας πέσει ο κώλος; αν εσείς πιστεύετε ότι οποιαδήποτε μορφή και περίπτωση βίας είναι αντιεπαναστατική, και ότι οι καταστασιακοί προωθούσαν τον αγνότερο πασιφισμό, το βάρος της (διπλής) απόδειξης πέφτει σε σας. Και καλά το πρώτο σηκωνει πολύ συζήτηση, για το δεύτερο αρκεί κάποιου είδους απόσπασμα ή αφορισμός, απ αυτούς που συνηθιζαν oι καταστασιακοί (φαντάζομαι κάτι σε στυλ «η βία ειναι για ηλίθιους αποτυχημένους»)

    Η ερώτηση με το δασκαλίστικο υφάκι εξυπηρετεί σε κάτι; Κάλλιστα θα μπορούσα να απαντήσω «ναι έχω» και να είμαι άσχετος. προφανώς για να είμαι εδώ έχω κάποια επαφή με το σπορ.

    παρεμπιπτόντως δε πιστεύω τα αθέμιτα να κατέχουν τη μοναδική σωστή ερμηνεία των ιερών γραφών του ντεμπορ έτσι;

  20. athemita 18/05/2015 στο 2:21 μμ

    βία
    και βια, η (AM βία, Α και βίη, ιων.τ.)· 1. βίαιος τρόπος, βιαιότητα· 2. βιαιοπραγία, καταναγκασμός· 3. ανάγκη· 4. ορμή, δύναμη, σφοδρότητα· 5. βιασύνη, σπουδή· || (μσν.-νεοελλ.) δυσκολία («μόλις και μετά βίας»)· || (νεοελλ.) 1. έντονη παρόρμηση· 2. (φρ.) α) «ανωτέρα βία»· γεγονός εξαιρετικό και απρόβλεπτο, το οποίο μπορεί να αποτρέψει οποιαδήποτε πρόβλεψη ή προετοιμασία· β) «ψυχολογική βία»· η άσκηση βίας σε βάρος κάποιου, κυρίως με τη χρησιμοποίηση απειλών και εκφοβισμού· || (μσν.) δύσκολη κατάσταση· || (αρχ.) 1. σωματική δύναμη· 2. πνευματική ικανότητα· 3. αποδεικτικό τεκμήριο· 4. (φρ.) «βίη Ηρακληείη»· ο δυνατός Ηρακλής· 5. (φρ.) «βίᾳ τινός»· παρά τη θέληση κάποιου.
    [ΕΤΥΜΟΛ. < (ινδοευρ.) *gwiye∂2- «βία». Πρόκειται για αρχαίο δισύλλαβο ουσ., μορφολογικά ταυτόσημο προς το αρχ. ινδ. j(i)yā- «κυριαρχία, δεσποτεία». Ως β' συνθετικό η λ. βία εμφανίζεται σε πέντε αρχαία σύνθετα με τη μορφή -βιος, όπως ακριβώς συμβαίνει και στα σύνθετα με β' συνθετικό τη λ. βίος «ζωή».
    ΠΑΡ. βίαιος· (αρχ.) βιώ (-ώμαι).
    ΣΥΝΘ. (αρχ.) αντίβιος, εναντίβιος, κραταίβιος, πολύβιος, υπέρβιος].

    ———

    Παρακαλώ, επί της ουσίας! Εδώ δεν είναι αμφιθέατρο για συνδικαλιστές φοιτητές.

    Πού και σε ποιο κείμενο υποστηρίζουν οι καταστασιακοί τη βιαιοπραγία και τον καταναγκασμό (ή τη βιασύνη…);
    Πού;

    Τέλος, θα σας αποκαλύψω ένα μυστικό, που ίσως σας σοκάρει: Η κοινωνική κυριαρχία είναι αφηρημένη και δεν φέρεται από κάποιο υποκείμενο.
    Δηλαδή, από ποίον και κατά ποίου θα ασκηθεί η, δήθεν επαναστατική σας, βία;

  21. προβοκατσα ανθη 21/05/2015 στο 4:32 μμ

    πράγματι, εδω δεν είναι αμφιθέατρο για συνδικαλιστές φοιτητές, και κανείς δεν υπέθεσε τέτοιο πράγμα, εδώ είναι μια γωνιά του ίντερνετ όπου δύο πουθενάδες σχολιάζουν κάτι που τους ενδιαφέρει.
    Ως εκ τούτου είναι προφανές ότι εγώ προσωπικά δε στηρίζω κάποιο επαναστατικό πρόγραμμα βιαιων πράξεων, ούτε με ενδιαφέρει να μιλήσω για κάτι τέτοιο. Το πρόβλημα είναι και πάλι στις ταμπέλες και το τσουβάλιασμα που κάνετε. (σταλινικός ή κάτι τέτοιο)

    Από την άλλη, και για να μιλήσουμε έπι της ουσίας:

    η αφηρημένη κοινωνική κυριαρχία που έχει εξαπλωθεί στις περισσότερες χώρες του πλανήτη δεν στηρίζεται στην βία, την εκμετάλλευση και την απάτη;;

    όλες οι ως τώρα καταστάσεις της κοινωνίας, αλλαγές ή στάσιμες περίοδοι, δε συνοδεύτηκαν από κάποια ποσότητα βίας;

    Η βία λοιπόν δεν είναι κανένας εξωγήινος από το απώτερο διάστημα, αλλά φυσική και αναμενόμενη συμπεριφορά του ανθρώπου από τότε που ζούσε σε σπηλιες. Έχει διάφορες μορφές και περιεχόμενα και εντάσεις και κλιμακώσεις. Δεν είναι μόνο οι μαζικές σφαγές (το λέει και το λεξικό!) , τις οποίες απέρριψαν ξεκάθαρα οι καταστασιακοί. αν όμως νομίζετε ότι ήταν πασιφιστές να προσέχετε γιατί πατάτε σε πολύ ολισθηρό έδαφος .

    Και τί υποτίθεται ότι αποδεικνύει το τελευταίο απόσπασμα; Κάτι τέτοιο κάλλιστα θα μπορούσε να χε γράψει πχ και ο μαλατέστα, ο οποίος ούτε ζούσε σε μια σαπουνόφουσκα, όυτε σταλινοφασιστικό γουρούνι ήταν.

  22. athemita 22/05/2015 στο 12:06 μμ

    @ προβοκατσα ανθη:

    Θεωρώ την απάντησή σας παρελκυστική και, γι αυτό, ξαναρωτάω: Πού και σε ποιο κείμενο υποστηρίζουν οι καταστασιακοί τη βιαιοπραγία και τον καταναγκασμό;

    Προφανώς, η αφηρημένη κοινωνική κυριαρχία δεν στηρίζεται στη «βία των αφεντικών» αλλά σε άλλα μεγέθη, βαθιά θεμελιώδη: την (αφηρημένη) εργασία, την (ανταλλακτική) αξία, το εμπόρευμα και/ή το θέαμα (αν τυγχάνετε καταστασιακός…).

    Περαιτέρω, προτείνω το κείμενο
    http://www.transform-network.net/el/periodiko/periodiko-062010/news/detail/Journal/history-and-the-critique-of-capitalism.html
    το οποίο έχει μεταφράσει υποδειγματικά ο σ. Γαβριήλ Σακελλαρίδης (ναι, αυτός που καταλάβατε: ο υφυπουργός παρά τω πρωθυπουργώ και κυβερνητικός εκπρόσωπος της κυβέρνησης Τσίπρα).

    Η κατανόηση των δυνατοτήτων και των περιορισμών του καπιταλισμού θέτει με νέους όρους το ζήτημα της ιστορικής του υπέρβασης μέσα από την αυτοκατάργηση του προλεταριάτου και της εργασίας που αυτό εκτελεί, όπως και από την εξάλειψη του δυναμικού συστήματος αφηρημένου καταναγκασμού που συγκροτείται από την εργασία ως διαμεσολαβητική κοινωνική δραστηριότητα. Αναδεικνύει επίσης τη δυνατότητα ενός μετασχηματισμού της γενικής δομής της εργασίας και του χρόνου, παρέχοντας έτσι τη βάση για μια κριτική τόσο της παραδοσιακής μαρξιστικής ιδέας περί «πραγμάτωσης του προλεταριάτου» όσο και του τρόπου με τον οποίο ο καπιταλισμός καταργεί τις εθνικές εργατικές τάξεις, δημιουργώντας μια υπο-τάξη στο πλαίσιο της άνισης κατανομής της εργασίας και του χρόνου σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο.

    Παραμένω στη διάθεσή σας για πιθανά ερωτήματα!

  23. athemita 22/05/2015 στο 12:16 μμ

    Η απουσία ενός επαναστατικού κινήματος έχει καταστήσει την Αριστερά σε μια μάζα από θεατές που …λιποθυμούν κάθε φορά που κάποιοι πάρουν τα όπλα εναντίον των αφεντικών τους, βλέποντας αυτές τις εξεγέρσεις ως την επιτομή της επανάστασης.

    Η Αριστερά δεν είναι σε θέση να δει τη βαθιά ενότητα του σημερινού κόσμου. Η διαλεκτική είναι κοινός εχθρός της. Η επαναστατική κριτική αρχίζει πέρα ​​από τις θεωρίες για το καλό και το κακό.

    Deux guerres locales
    Internationale Situationniste #11, (Paris, October 1967)

  24. athemita 22/05/2015 στο 12:19 μμ

    Επίσης, διαβάστε το κεφάλαιο Νομιμότητα και μη νομιμότητα από τον Λούκατς – Ιστορία και ταξική συνείδηση.

  25. προβοκατσα γρηγόρη μου 29/05/2015 στο 7:26 μμ

    Τί ακριβώς θέλετε να διαβάσετε για να πειστείτε; Περιμένετε κάποιο απόσπασμα που θα λέει ότι το ωραιότερο πράγμα στον κόσμο είναι να συνθλίβεις τους εχθρούς σου και να ακούς το θρήνο των γυναικών τους;; Σε μένα είναι προφανές ότι η μη-βία δεν ήταν αξία που στήριξαν οι καταστασιακοί.

    Διάβαζα ένα γράμμα του ντεμπόρ σε κάποιους αναρχικούς. Σε αυτό τους αποκαλούσε συντροφους και oμολογούσε τη συμπάθειά του για τις διάφορες δράσεις των αναρχικών μέσα στην ιστορία. Με μόνη εξαίρεση τον προυντόν -τον οποίο μάλιστα αντιπαρέβαλλε με τους ραβασολ και μπονό.
    Βασική κριτική και σημείο διαφωνίας ήταν ο ρόλος της ιδεολογίας ως θετικής αξίας για την επανάσταση.

    Σε ένα άλλο γράμμα πάλι μιλούσε για τη συμμετοχή του σε μια πορεία, και πως έδιωξαν από το μπλοκ τους ένα φασίστα που είχε παρεισφρύσει. και στη συνέχεια συγκρούστηκαν με τους μπάτσους. άραγε όλα αυτά τα κάναν με χνουδωτά αρκουδάκια, σοκολατάκια και τριαντάφυλλα;

    Είναι γνωστό ότι οι καταστασιακοί στήριξαν τον αντιαποικιακό αγώνα στην Αλγερια. Οι αντάρτες στην Αλγερία με ποιόν ακριβώς τρόπο πραγματοποίησαν αυτόν τον αγώνα; Με αγκαλίτσες;
    Γιατί το «μήνυμα στους επαναστάτες της αλγερίας και όλων των χωρών» κλείνει λέγοντας «ζήτω οι εργατικές πολιτοφυλακές που υπερασπιστήκαν το σάντο ντομίνγκο» και «ζήτω το φοιτητικό κίνημα των Ζενγκάκουρεν που συγκρούεται με τις καπιταλιστικές δυνάμεις του ιμπεριαλισμού και της «κομμουνιστικής» γραφειοκρατίας;»

    Ακόμα και τα αποσπάσματα που έσείς παραθέσατε έρχονται πιο πολύ στα δικά μου λόγια παρά αποδεικνύουν την απόρριψη της βίας από τους καταστασιακούς. Πχ το τελευταίο, από το SI 11 συμφωνεί ακριβώς με αυτό που είπα περίπου 80 αναρτήσεις πιο πάνω, ότι δηλαδή «η βία δεν είναι ούτε ικανή ούτε αναγκαία συνθήκη για επαναστατική δραστηριότητα.»

    Kαι μετά «Η επαναστατική κριτική αρχίζει πέρα ​​από τις θεωρίες για το καλό και το κακό.»

    Αυτό πώς γίνεται να ΜΗΝ ενισχύει τη δική μου οπτική;;

    Διάολε, δύο προτάσεις μετά λέει «το όπλο της κριτικής είναι το πρελούδιο στην κριτική των όπλων»!!!!

    Αυτά λοιπόν σαν ενδείξεις, όχι αποδείξεις, ότι οι καταστασιακοί δεν ήταν πασιφιστές και ελέφαντες.

    Είναι κρίμα τόση καλλιέργεια και πλούτος πηγών και να τα ερμηνεύετε τόσο βιαστικά και σύμφωνα με τις δικές σας προκαταλήψεις.

    Εν τέλει το ζήτημα είναι επουσιώδες, μια και οι καταστασιακοί δεν υπάρχουν πια, τώρα είμαστε εμείς, και εμείς πρέπει να σκεφτούμε για τέτοια θέματα, όχι να ερμηνεύουμε τας γραφάς.

    Το κεφάλαιο του λούκατς είναι ενδιαφέρον και θα το κοιτάξω. Η αφηρημένη κυριαρχία , η αφηρημένη εργασία, το εμπόρευμα, το θέαμα κτλ είναι ωραίες λεξούλες, γίνονται ακόμα πιο ωραίες οταν χρησιμεύουν στην επικοινωνία μεταξύ μας, και όχι όταν γίνονται κλειστό σύστημα για να νομίζουμε ότι κατέχουμε την ανώτερη αλήθεια σε σχέση με αυτούς που δεν τις χρησιμοποιούν.

  26. athemita 30/05/2015 στο 2:24 μμ

    Όταν γράφει στο Deux guerres locales ότι το όπλο της κριτικής είναι η εισαγωγή στην κριτική των όπλων γίνεται αναφορά στο μαρξικό (από την Κριτική της εγελιανής φιλοσοφίας του κράτους και του δικαίου):

    Αναμφίβολα, το όπλο της κριτικής δεν μπορεί να αντικαταστήσει την κριτική των οπλών, η υλική δύναμη δεν μπορεί να νικηθεί παρά μόνο από την υλική δύναμη, αλλά και η θεωρία γίνεται κι αυτή δύναμη αφότου κατακτήσει τις μάζες. Η θεωρία είναι ικανή να κατακτήσει τις μάζες όταν αποδεικνύει ad hominem και προβαίνει σε ad hominem αποδείξεις, αφότου γίνει ριζοσπαστική. Ριζοσπαστική σημαίνει να πιάνει τα πράγματα από τη ρίζα. Η ρίζα όμως για τον άνθρωπο είναι ο ίδιος ο άνθρωπος.

    Και πώς θα κατακτήσει τις μάζες όταν εμείς οι …καταστασιακοί, όπως έχουμε προαναφέρει, δεν θέλουμε οπαδούς; Με τη βία; Ας το δεχθούμε ως υπόθεση εργασίας: με τη βία!

    Ας εξετάσουμε, λοιπόν, τα ακόλουθα αποσπάσματα:

    *

    Ο αναρχισμός, που απέδειξε την αδυναμία του εξτρεμισμού, είναι ο ίδιος εκδήλωση της ακραίας αδυναμίας του ατόμου στη σύγχρονη κοινωνία.

    Οι αξιώσεις του αναρχισμού παραμένουν αφελείς.

    As a first point, I can say to you that we have a great sympathy for the principal anarchist manifestations in history (with the exception of Proudhon, whose acceptance by the anarchist tradition – which also accepts Ravachol and Bonnot – we do not understand). But, on the other hand, if we approve very little of the «Marxist currents» that have existed, we have the greatest interest in Marx and his theoretical method.
    The general goals of anarchy are those of any imaginable revolutionary movement in modern society (but even Lenin could say this one day in passing). The Spanish movement is, without doubt, the one that most developed a programme that concretized these goals. But, more immediately, the critique of the State is the anarchist contribution that is obviously victorious in theory against «Marxism»!
    But our approval can not extend to the methods of action employed against the State up to the present (here the Spanish movement also displayed a clear insufficiency). Still more, we reject the central role, which is accepted in anarchism, of an ideology as a positive revolutionary value.

    The principal merit of your article is certainly that you say how we are close to the anarchists on the fundamental options and, at the same time, you show where the difference, which is essential, resides. Such confrontations will certainly be necessary in the general movement of supercession of the old positions of revolutionary critique.

    (You know that the SI has never seen eye-to-eye with anarchism, although we render tribute to its precise historical merits, and we certainly are not enemies of those who are honorably connected to them.)

    from mistrust (after the Bodson affair) to radical scorn. They departed sadly.

    From this point of view, I must say that we are perfectly unaware of the more or less half-situationist groups evoked by your letter or by issue #5 of the H. de L. bulletin. In all of France, we are currently in contact with only two active groups: the Enrages in Nanterre and Alarm in Nantes, both completely autonomous and, in the case of Nantes, explicitly anarchist. (As you must have heard, the A.I. has sunk into a lamentable parody, and we have only wanted to keep in contact with two or three of the most radical individuals who have left this organization.)

    Είναι ανώφελο να έχουμε στην κατοχή μας όπλα.

    Το τελευταίο αίνιγμα της κοινωνίας του θεάματος, η τρομοκρατι[κή βία], παραμένει [ως τέτοιο] και μόνο όποιος σκέφτεται διαλεκτικά μπορεί να το λύσει.

    [Και] ο πιο ειρηνικός άνθρωπος κάνει αιματοβαμμένες ονειροπολήσεις.

    Δεν θα [απ]αρνηθώ το μερίδιό μου στη βία.

    *

    Και, εν τέλει, ο Ντεμπόρ και οι άλλοι καταστασιακοί εξάντλησαν όλη τους τη βίαια δραστηριότητα απομακρύνοντας έναν παρείσακτο φασίστα από μια διαδήλωση και στέλνοντας επιστολές;;;

    Σας καλώ να στρέψετε την προσοχή σας στα πραγματικά …πυρηνικά όπλα των καταστασιακών, δηλαδή την ψυχογεωγραφία, τη νέα πολεοδομία, την περιπλάνηση, τη μεταστροφή-εκτροπή-οικειοποίηση, το παιχνίδι και την κατασκευή καταστάσεων και προπαντός, τα σκάνδαλα, τις προβοκάτσιες και –κυρίως– την τυπική λογική και τη διαλεκτική.

    Εν τέλει, το ζήτημα καταστασιακοί και βία δεν είναι καθόλου επουσιώδες…

  27. poetry must be done by each and everyone 31/05/2015 στο 12:15 πμ

    Τουλάχιστον οι πέντε «μαλάκες» δεν έχουν εγκαταλείψει την πίστη τους στον διάλογο κι αυτό είναι πολύ παρήγορο μέσα σ΄έναν κόσμο βίαιου ανορθολογισμού!

    Σαφώς και δεν καταδικάζεται η βία απ’ όπου κι αν προέρχεται εάν θέλουμε να την ερμηνεύσουμε με ειλικρίνεια. Και φυσικά δεν πρέπει να καταδικαστεί η βία που δηλώνει αμυντική στάση όπως ήταν οι ταραχές των Aφροαμερικάνων το ’65 στο Watts, (οι καταστασιακοί πήραν θέση), ή ο Δεκέμβρης του ’08.

    Ωστόσο οι νεκροί της Μαρφιν για παράδειγμα, προέρχονται – όπως το έθεσε ο σ. Αθέμιτα – από την αξίωση ισχύος που επιβάλλει η πενία επιχειρημάτων. Τα ούγκανα είναι πολυσυλλεκτικό φαινόμενο, δείγμα της μεταμοντέρνας παρακμής. Όμως είναι πολύ άσχημο που το συμβάν χρεώθηκε, ακόμα κι αν ήταν προβοκάτσια, σ’ ένα ρεύμα που έχει έστω συνδέσει την ύπαρξη του με την αξίωση για ελευθερία.

  28. athemita 31/05/2015 στο 6:15 πμ

    Καλημέρα, σ. poetry must be done by each and everyone!

    *

  29. athemita 31/05/2015 στο 2:02 μμ

    To παραπάνω πλάνο με τις πολιτικές δυνάμεις του Μάη του 1968 το έχει σχεδιάσει ο ίδιος ο GD το 1978, εξετάζοντας τη γλώσσα και το λεξιλόγιο των φυλλαδίων (brochure) και των προκηρύξεων που κυκλοφόρησαν τότε (Champ Libre – Gérard Lebovici, Paris).

  30. athemita 31/05/2015 στο 2:17 μμ

    JCR = Jeunesse communiste révolutionnaire
    22M = Mouvement du 22 mars 1968
    VO = Voix Ouvrière
    PCF = Parti communiste français
    Anars = Αναρχικοί
    Situs = IS
    UJml = Union des jeunesses communistes marxistes-léninistes
    FER = Fédération des étudiants révolutionnaires
    PSU = Parti socialiste unifié

  31. athemita 31/05/2015 στο 2:21 μμ

    Διαβάστε, επίσης: Danielle Tartakowsky: Les manifestations de rue en France, 1918-1968

  32. athemita 31/05/2015 στο 2:37 μμ

    Kαι, βεβαίως, στην κατηγορία Situs μπορούμε να εντάξουμε και τους Les Enragés…

  33. athemita 01/06/2015 στο 8:19 πμ

    Το bold βέλος δείχνει ισχυρή επιρροή και το thin απλή.

  34. athemita 02/06/2015 στο 1:19 μμ

    Πάνω σε αυτόν τον χάρτη των εκμηδενισμένων αξιών διακρίνεται ακόμη το ίχνος των ιδεολογικών και θρησκευτικών νεροπλυμάτών που χρησίμευσαν ως άνοστη και τονωτική τροφή για τις βιαιότητες του παρελθόντος. Τα νεοεθνικιστικά, νεοφιλελεύθερα, νεοφασιστικά, νεοκομμουνιστικά, νεοαναρχικά ξεράσματα, αποτελούν, παρεμπιπτόντως, το αντικείμενο μιας φολκλορικής και αιματηρής εκμετάλλευσης εκ μέρους της στυγνής επιχειρηματικής βαρβαρότητας που εξερευνά τους γαλαξίες της αποδοτικότητας έναντι οιουδήποτε τιμήματος.

    Στο πέρασμά του το χρήμα απορροφούσε πάντα το αίμα, την διαφθορά, την βία.

    Επιθυμείτε να ξεριζώσετε την επιθετικότητα, την παραβατικότητα και το έγκλημα από τα οποία η αγορά της ασφάλειας αντλεί τα κέρδη της; Δημιουργήστε γύρω σας, στις γειτονιές, στις πόλεις, στην ύπαιθρο, τις συνθήκες μιας καλύτερης ζωής και ενός περιβάλλοντος απαλλαγμένου από το γκρίζο της ανίας!
    Το να λέμε όχι στην επιθετικότητα και την βία, δεν σημαίνει εγκλωβισμό στον κύκλο, στον οποίο ο υστερικός φόβος απαιτεί τον κατασταλτικό τρόμο, σημαίνει πρώτα απ’ όλα να μάθουμε να αγωνιζόμαστε στο πεδίο της καθημερινής επιβίωσης, σημαίνει να παλεύουμε με τα όπλα της γνώσης, της δημιουργίας, του παιχνιδιού, της χαριστικότητας, της αλληλεγγύης, ενάντια στην υλική και ψυχολογική μιζέρια, ενάντια στον αποκλεισμό, την θλίψη και σ’ αυτό το κενό του εαυτού που τρέφει την καταστροφική οργή αυτοκαταστρεφόμένος.
    Το να αποθαρρύνεις τους ανθρώπους να γίνουν όλο και πιό ανθρώπινοι, αυτό ανέκαθεν τους εξωθούσε στα έργα του μίσους και της βαρβαρότητας. Ήδη από την παιδική ηλικία πρέπει να τελειώνουμε με τις συμπεριφορές της αρπακτικότητας που ενθαρρύνει παντού η προτροπή για κατανάλωση, για περισσότερο κέρδος, για αυτοέκφραση με όρους συναγωνισμού, ανταγωνισμού, αποδοτικότητας.

    Ανεκτικότητα απέναντι σε όλες τις ιδέες, ακόμη και τις πλέον απεχθείς, καμία ανοχή απέναντι σε όποια πράξη βίας διαπράττεται ενάντια σε ένα παιδί, μια γυναίκα, έναν άνδρα. Ιδού το αξίωμα που επιβάλλει η βούλησή μας να αναγνωρίσουμε στην ζωή μια απόλυτη υπεροχή.

    Διακηρύσσοντας ότι αρνούμαστε την απανθρωπιά, τον φόνο, την βαρβαρότητα, την ωμότητα, ότι αποκηρύσσουμε την περιφρόνηση της γυναίκας, του παιδιού και, άρα, του άνδρα, ότι απορρίπτουμε την καταπιεστική βία, είτε προέρχεται από ένα διεθνές λόμπυ, είτε από μια πολιτική φατρία, είτε από τις συμμορίες της γειτονιάς, σημαίνει ότι δημιουργούμε καταστάσεις που απαγορεύουν την ύπαρξη ή την επανεμφάνισή τους.

    Απαίσια, τέλος, η υπακοή στους μηχανισμούς που οικονομοποιούν το ανθρώπινο ον και μετατρέπουν την εκτόνωση, την εκδίκηση, την πέτρα μέσα στο τέλμα, σε φόρο τιμής προς την παραβίαση του απαγορευμένου, στην έξοδο από την συγκράτηση, στην τυφλή βία της μνησικακίας, στην οποία η απέχθεια για την ζωή ανοίγει την όρεξη για τον θάνατο.
    Το να θυσιάζεις στον βωμό της ληστρικής επιθετικότητας της αρχαϊκής οικονομίας, του μιλιταριστικού συναγωνισμού και ανταγωνισμού της, της ματαίωσης και των αντισταθμιστικών εκρήξεων, σημαίνει ότι συντάσσεσαι με την πλευρά της κυρίαρχης αταξίας.

    Η εμπορική λογική απαιτεί από τους χρήσιμους [για το σύστημα] ταραχοποιούς να διεγείρουν το κοινωνικό πεδίο με το γαλβάνισμα του φόβου και την βία που τον εξορκίζει χωρίς όμως ποτέ να τον αποτρέπει.

    Η βία. Το να καταστρέφεις αντί να δημιουργείς, υπακούει σε μια χρηματιστική λογική που θυσιάζει την αξία χρήσης στον βωμό της ανταλλακτικής αξίας.

    Ραούλ Βάνεγκεμ, Για την κατάργηση της εμπορευματικής κοινωνίας, για μια κοινωνία του ζώντος
    Mετ.: Άντα Γαρμπή

  35. athemita 02/06/2015 στο 1:57 μμ

    Προβοκάτσια, ρε! Ολκής!

  36. ανθη προβοκατσα ολκής 03/06/2015 στο 5:24 μμ

    Μάλιστα. Και τώρα καταφεύγετε σε παράθεση σεντονιών ενός πρώην καταστασιακού από το 2002! Ρε δε γίνονται με το ζόρι οι άνθρωποι πασιφιστές!
    Ακόμα και η τελευταία παράθεση δεν αποδεικνύει τίποτα βέβαια. Γιατί ο συγγραφέας δηλώνει ότι απορρίπτει την «καταπιεστική» ειδικά βία; Με ποιόν ακριβώς τρόπο σκοπεύει να δείξει την μη-ανοχή του σε αυτόν που εμποδίζει την έκφραση ιδεών ή σε αυτόν που ήδη ασκεί βία σε «παιδί, μια γυναίκα, έναν άνδρα» ; Καυτά ερωτήματα, που δε χρειάζεται να σαι και κανας μαστερ της διαλιεχτικής για να απαντήσεις!

    «Μόνο ενισχύοντας παντού την θέληση για ζωή και ποντάροντας στην δική της
    βία και όχι στην βία του αντανακλαστικού του θανάτου, θα έχουμε το κριτήριο και
    την εγγύηση μιάς αληθινής ανθρώπινης προόδου», λέει κάπου πιο κάτω.

    Υπάρχει λοιπόν ένας διαχωρισμός, μία κρίση κατά περίπτωση. Η αυτοάμυνα δεν είναι το ίδιο με τη διαρκή καταπίεση και εξαθλίωση. Η σφεντόνα δεν ισούται με την πυρηνική βόμβα. Η «ποίηση πρέπει να γίνεται από όλους» το καταλαβαίνει αυτό με μία μόνο ανάρτηση (με την οποία συμφωνώ σχεδόν απολυτα):

    «Σαφώς και δεν καταδικάζεται η βία απ’ όπου κι αν προέρχεται εάν θέλουμε να την ερμηνεύσουμε με ειλικρίνεια»

    Ορίστε! Ούτε κατεβατά που τραβιούνται από τα μαλλιά για να βγάλουμε το ντεμπορ πασιφιστή, ούτε μυωπικός φόβος για τις λεξούλες. Το ξαναλέω ότι τέτοιες γενικούρες και μαλακίες ακούμε από μεγαλοδημοσιογράφους των καναλιών. ήδη αυτό έπρεπε κάτι να σας λέει!!

    όσο για τα υπογραμμισμένα κατεβατά πιο πάνω, τα μισά είναι κάπως άσχετα-παράλληλα με τη συζήτηση περι βίας. Τα άλλα μισά, περί ελευθερίας της έκφρασης μας τα χαν πει κάτι κύριοι με περούκες ήδη απο το 1789 (λίγο μετά ξαναβγάλαν τις γκιλοτίνες από την αποθήκη..)

  37. athemita 03/06/2015 στο 7:51 μμ

    @ ανθη προβοκατσα (ολκής δεν νομίζω):

    Για την (αυτο)άμυνα: Το θέμα είναι λυμένο από τον ποινικό νόμο και τη δικαιοσύνη από τα πολύ παλιά τα χρόνια και δεν περιμένει από εμάς για να λυθεί (εκτός αν θεωρείτε ότι η δικαιοσύνη σε αυτήν εδώ την περίπτωση είναι «ταξική» ή «τους νόμους τους έχουν γράψει οι ισχυροί»):

    Δεν είναι άδικη η πράξη που τελείται σε περίπτωση άμυνας.
    Άμυνα είναι η αναγκαία προσβολή του επιτιθέμενου στην οποία προβαίνει το άτομο, για να υπερασπισθεί τον εαυτό του ή άλλον από άδικη και παρούσα επίθεση που στρέφεται εναντίον τους.
    Το αναγκαίο μέτρο της άμυνας κρίνεται από το βαθμό επικινδυνότητας της επίθεσης, από το είδος της βλάβης που απειλούσε, από τον τρόπο και την ένταση της επίθεσης και από τις λοιπές περιστάσεις.
    ‘Οποιος υπερβαίνει τα όρια της άμυνας τιμωρείται, αν η υπέρβαση έγινε με πρόθεση, με ποινή ελαττωμένη, και αν έγινε από αμέλεια, σύμφωνα με τις διατάξεις τις σχετικές με αυτήν. Μένει ατιμώρητος και δεν του καταλογίζεται η υπέρβαση, αν ενέργησε μ` αυτόν τον τρόπο εξαιτίας του φόβου ή της ταραχής που του προκάλεσε η επίθεση.
    Δεν απαλλάσσεται από την ποινή που ορίζει ο νόμος όποιος με πρόθεση προκάλεσε την επίθεση άλλου για να διαπράξει εναντίον του αξιόποινη πράξη με το πρόσχημα της άμυνας.

    Για την κατάσταση ανάγκης:
    Δεν είναι άδικη η πράξη που τελεί κάποιος, για να αποτρέψει παρόντα και αναπότρεπτο με άλλα μέσα κίνδυνο, ο οποίος απειλεί το πρόσωπο ή την περιουσία του ίδιου ή κάποιου άλλου χωρίς δική του υπαιτιότητα, αν η βλάβη που προκλήθηκε, στον άλλο είναι σημαντικά κατώτερη κατά το είδος και τη σπουδαιότητα από τη βλάβη που απειλήθηκε.
    Η προηγούμενη διάταξη δεν εφαρμόζεται σε όποιον έχει καθήκον να εκτεθεί στον απειλούμενο κίνδυνο.
    Η διάταξη για την υπέρβαση της άμυνας έχει ανάλογη εφαρμογή και εδώ.

  38. athemita 03/06/2015 στο 7:54 μμ

    Τα σεντόνια τα αγαπάμε και ακόμα περισσότερο αγαπάμε την παράθεσή τους.

  39. athemita 03/06/2015 στο 8:00 μμ

    Πάντως, τα επιχειρήματά σας τα καταλαβαίνω ότι προγραμματίζετε να προβείτε σε βίαιες ενέργειες (σε ποιες, άραγε και σε βάρος ποιου;) επειδή θεωρείτε ότι δεν σας κολλούν τα ένσημα του ΙΚΑ.
    Και τότε -με τη βία- τα ένσημα του ΙΚΑ θα κολληθούν αυτομάτως ως δια μαγείας, να είστε βέβαιος!

  40. athemita 03/06/2015 στο 8:04 μμ

    Γιατί αυτή η μονομανία με τους μεγαλοδημοσιογράφους των καναλιών; Ουρλιαχτά για χάρη του Ντεμπόρ, να φανταστώ;

  41. athemita 03/06/2015 στο 8:10 μμ

    Αυτό ως επίλογος από μένα… Θα απαντήσω και πάλι μόνο στην περίπτωση που η προβοκάτσια θα είναι αληθινά ολκής.

    η (Α ὁλκή)· 1. η έλξη, το σύρσιμο ή το τράβηγμα («ἡ τῆς γνάψεως ὁλκή»· το να σύρει κάποιος το ξαντικό εργαλείο κατά την κατεργασία υφασμάτων, Πλάτ.)· 2. η προς τα κάτω ροπή τής πλάστιγγας· || (νεοελλ.) 1. το βάρος σφαίρας τών παλαιών πυροβόλων· 2. η διάμετρος τού σωλήνα πυροβόλου όπλου, το διαμέτρημα· 3. (μεταλργ.) μηχανική κατεργασία τών μετάλλων με την οποία αυτά μετατρέπονται σε σύρματα· 4. (φρ.) «μεγάλης ολκής» ή, απλώς, «ολκής»· μεγάλης δύναμης ή σπουδαιότητας· || (αρχ.) 1. αναρρόφηση αίματος με βεντούζα· 2. μύηση, εισαγωγή («παιδεία ἔσθ’ ἡ παίδων ὁλκὴ καὶ ἀγωγὴ πρὸς τὸν ὑπὸ τοῡ νόμου λόγον ὀρθὸν εἰρημένον», Πλάτ.)· 3. η ελκτική δύναμη· 4. η δραχμή ως βάρος· 5. τάση, ροπή, κλίση· 6. (φρ.) α) «ὁλκὴ πνεύματος»· εισπνοή αέρα· β) «τοῑς δεινοῑς περὶ λόγων ὁλκήν»· στους έμπειρους στο να δίνουν στις λέξεις εσφαλμένη σημασία.
    [ΕΤΥΜΟΛ. Η λ. ανάγεται στην ετεροιωμένη βαθμίδα ὁλκ- τού θ. ἑλκ- τού ἕλκω*].

  42. athemita 03/06/2015 στο 8:15 μμ

    To film still είναι από την Agora (2009).

  43. Marxist Reloaded 03/06/2015 στο 11:57 μμ

    «For you see nothing but the external appearance of our life, the Rule of the Temple stated bluntly in its time, but you do not know the severe commandments within.»-G.D

  44. προβοκατσα ανθή 04/06/2015 στο 1:04 πμ

    οκ

  45. athemita 04/06/2015 στο 5:38 πμ

    220
    Si la logique de la fausse conscience ne peut se connaître elle-même véridiquement, la recherche de la vérité critique sur le spectacle doit aussi être une critique vraie. Il lui faut lutter pratiquement parmi les ennemis irréconciliables du spectacle, et admettre d’être absente là où ils sont absents. Ce sont les lois de la pensée dominante, le point de vue exclusif de l’actualité, que reconnaît la volonté abstraite de l’efficacité immédiate, quand elle se jette vers les compromissions du réformisme ou de l’action commune de débris pseudorévolutionnaires. Par là le délire s’est reconstitué dans la position même qui prétend le combattre. Au contraire, la critique qui va au-delà du spectacle doit savoir attendre.

  46. athemita 04/06/2015 στο 5:40 πμ

    Καλημέρα σύντροφοι!

  47. athemita 04/06/2015 στο 5:49 πμ

    Το απόσπασμα του σ. Marxist Reloaded είναι από τον Πανηγυρικό:

    Διότι απ’ τη ζωή μας, αποφαινόταν με σκληρά λόγια, στον καιρό του, ο Κανών του Ναού, δεν βλέπετε παρά μόνο το περίβλημα που είναι απέξω… αλλά δεν γνωρίζετε τις ισχυρές επιταγές που βρίσκονται μέσα.

    Απόσπασμα από την τελετή μύησης του υποψήφιου Ναΐτη. Ο Μέγας Διδάσκαλος ρωτούσε τον υποψήφιο αν υφίσταται κάποιο κώλυμα γιά την εισδοχή του. Επίσης, αν έχει σύζυγο ή μνηστή, χρέη ή κρυφή αρρώστεια, άλλες δεσμεύσεις ή άλλο Διδάσκαλο. Αν ο υποψήφιος απαντούσε σε τρεις ερωτήσεις ικανοποιητικά, γονάτιζε μπροστά στο Διδάσκαλο και του ζητούσε να γίνει «υπηρέτης και δούλος του Οίκου». Τότε ο Διδάσκαλος του έλεγε ότι, απαιτούνταν πολλά πράγματα απ’ αυτόν και ότι τα ωραία άλογα και η αμφίεση των Ναϊτών δεν ήταν τίποτα περισσότερο από το «εξωτερικό περίβλημα» της ζωής τους. «Δεν γνωρίζετε τις ισχυρές επιταγές που υπάρχουν μέσα, γιατί είναι δύσκολο για σας που είσαστε κύριοι του εαυτού σας, να κάνετε τον εαυτό σας εαυτό ενός άλλου -γιατί δεν θα κάνετε ποτέ αυτό που θέλετε- αν θέλετε να είστε απ’ αυτή τη μεριά της θάλασσας, θα σταλείτε στην άλλη μεριά ή αν θέλετε να είσαστε στην Ακρα, θα σταλείτε στη χώρα της Τρίπολης ή της Αντιόχειας ή της Αρμενίας ή θα σταλείτε στην Απουλία, τη Σικελία, τη Λομβαρδία ή τη Γαλλία, ή τη Βουργουνδία ή την Αγγλία, ή σε πολλά άλλα μέρη όπου έχουμε κοινόβια και περιουσίες. Και αν θέλετε να κοιμηθείτε, θα σας κρατήσουν ξάγρυπνους και αν μερικές φορές θέλετε να μείνετε ξάγρυπνοι, θα σας διατάξουν ν’ αποσυρθείτε και ν’ αναπαυθείτε στην κλίνη σας». Έπειτα ο υποψήφιος ορκιζόταν πίστη στο Τάγμα και τους κανόνες του και στη συνέχεια γινόταν αποδεκτός. Το Τάγμα του Ναού ή των Ναϊτών, ιδρύθηκε το 1188 στην Ιερουσαλήμ απ’ τον βασιλιά της Βουργουνδίας Υγκ ντε Ραγιέν. II οργανωτική δομή του είχε ως πρότυπο τη δομή της μυστικής εταιρίας των Ασασίνων και ο σκοπός του ήταν η προστασία των χριστιανών προσκυνητών. Ωστόσο, στην συνέχεια ακολούθησε την εξέλιξη μιάς τυπικής μυστικής εταιρίας (εντρύφησε στο μυστικισμό και τις απόκρυφες τέχνες) και παράλληλα μεταβλήθηκε σε παγκόσμιο χρηματιστικό κέντρο, μέσω τραπεζών και επιχειρήσεων που ίδρυσε. Διαλύθηκε απ’ το βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο τον Ωραίο, τη συνδρομή του Πάπα Κλημέντιου του Ε’, που προφανώς εποφθαλμιούσε τον πλούτο του και ο Μέγας Διδάσκαλος του, Γκυ ντε Μολέ, πέθανε στην πυρά. Ωστόσο, παρόλες τις ψευδείς κατηγορίες που τους αποδόθηκαν, οι Ναΐτες έκρυβαν πολύ περισσότερα πράγματα μέσα απ’ το «εξωτερικό περίβλημα» της ζωής τους… Ο ερευνών αμοιφθήσεται…
    (σημείωση των Π. Τσαχαγέα & Ν.Β. Αλεξίου του Ελεύθερου Τύπου)

  48. athemita 04/06/2015 στο 5:53 πμ

    Το απόσπασμα Par là le délire s’est reconstitué dans la position même qui prétend le combattre ήθελα να το κάνω με blinking text αλλά δεν γνωρίζω τόσο καλά html.

  49. athemita 08/06/2015 στο 12:35 μμ

    This affair is evidently staged by the enemies of the «Historic Compromise», not by revolutionary enemies [of the State]. The leftists are ordinarily very naive, even in Italy, where they gladly engage on these occasions in the completely theological discussions of the problems of revolutionary violence, like that chorus of children who, in their faded aestheticism of the «anarchist assassin,» once believed that Oswald killed Kennedy. It is thus a discussion on this model: «If God existed, would he kidnap Moro»? But couldn’t one just as easily ask: «Perhaps Censor exists and has changed his politics?»

    Guy Debord to Gianfranco Sanguinetti
    21 April 1978

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s